Ana Sayfa forums Annelik, çocuklar; bunlar zor konular. Olmalı mı, olmamalı mı?

9 yazı görüntüleniyor - 1 ile 9 arası (toplam 9)
  • Yazar
    Yazılar
  • #563
    AvatarEge Soley
    Anahtar yönetici

    Uzun zamandır benim de sorunsalım bu. “Kadın olmak eşittir anne olmak”a gönülen bağlı bir coğrafyada yaşadığımız için belki de. Çok kısa dönemler dışında hiçbir zaman çok çocuk heveslisi olmadım bugüne kadar. Yakın arkadaşlarımın çocuklarına bayılmakla beraber, kendi çocuğum olsun heyecanım da pek olmadı, etrafta gördüğüm çocuklu hayatlara da hiç özenmedim. Ama bir de yaş konusu ve hatta o yaş konusunu senin sürekli gözüne sokan bir çevre var. “Şimdi istemiyorsun ama ya istediğin zaman geç olursa?” kabus gibi bir soru. Hem rahatsız edici, hem içine kurt düşürücü.
    Bir de işin diğer kısmı ileride yalnız kalmak konusu; ya da yalnız kalmamak için çocuk yapmak gerekliliği.
    Çok bencilce değil mi bu? Hele ki ülkenin de, dünyanın da, çevrenin de, insanlığın da yokuş aşağı yuvarlandığı bu günlerde.
    Bilemiyorum.

    #577
    AvatarŞule Cirit
    Katılımcı

    3 çocuğum var hepsi birbirinden pırlanta, dünya güzeli olmakla birlikte anne olduktan sonra kendi iç dünyamdan, isteklerimden, zevklerimden giderek uzaklaştığımı da hissetmiyor değilim… Evet çocuklarla birçok şey yapılabilir fakat bu eğer benim gibi yurt dışında yaşayıp çevreden, aileden destek alamıyorsanız yalnız başına büyütmek çok ama çok yorucu olup tükenmenize yol açabiliyor. Çocuk kararı tek bir çerçevede ele alınamaz bence; ilerde yalnız kalmamak için çocuk yapmak çok sığ bir fikir gibi geliyor. Nasıl bir hayat ile mutlu olursun asıl soru bu olmalı. Bu günlerde kahvemi alıp kitap okumak bile lüks iken hiç kolay olmadığını söyleyebilirim. Yaş geçmesi konusu ise kesinlikle kişinin hayatını nasıl yaşamak istediği ile bağlantılı. Ez cümle; çocuk sahibi olmak büyük bir özveri ister, gerçekten isteyip istememeniz çok önemlidir, zordur, gülün bile dikeni olduğu gibi her zorluğun getirdiği muhteşem güzellikleri vardır. Sonuç olarak kişisel bir karardır naçizane fikrim.

    #580
    Avatarniran
    Katılımcı

    Bu ikilemi ben de bu aralar yaşıyorum. Şimdiki koşullar düşünüldüğünde daha yaşanılası bir dünyaya çocuk getirmek -onun geleceği açısından- daha baskın bir düşünce kafamda, ama aynı zamanda da her çocuk bir umuttur düşüncesi de düşmüyor değil aklıma.
    Yalnız kalmamak için çocuk yapma fikrini ben de bencilce bulurdum, hatta bir çocuk yapınca ikinci çocuğu yapmama fikrini de. Ama onun iyi bir geleceği olacağından emin olmadığım için sanırım. Onunla birlikte hayattaki en büyük kaygınız da doğuyor sonuçta. Zor bir iş yetiştirmek, ama olanlardan/arkadaşlarımdan gördüğüm de katlanmaya değer..

    #585
    AvatarBüşra Ekşi
    Katılımcı

    2 yaşında oğlum var. Çok isteyerek biraz zor geldi bize. Ama en az 3 senenizi neredeyse tamamen ona ayırmak gerekli. İnanın başka şeylere odaklanmak cok zor. Odaklanmak zorunda olan annelerinde bir yani mutsuz. Herkes anne olmamalı. Gücü sabrı ve istekli olmak gerek. Ege hanıma katılıyorum. Yalnız kalmayayım diye cocuk sahibi olmak bencilce. Ayrıca bu hayat yolculuğu başı sonu belli mi ki. Hep bizimle olacaklar diye yaşayalım veya oyle yetiştirelim. Tabi bu kadar emeğe umarım annecim diye kapımı açar gün gelir:)
    Gun geldi Allahim dayanamıyorum bile dedim meleğime. Tabi sonrası vicdan azabı ve sarilmalar öpmeler.
    Hep duam isteyen herkese nasip etsin olur

    #589
    AvatarSecil Unal
    Katılımcı

    Kadin olmak anne olmak ile esit degil ancak ben sahsen Anne olduktan Sonra diger kadinlarla ve annemle daha Iyi empati yaptigimi ve icimdeki gucu fark ettim.

    #600
    AvatarGökçin Mert
    Katılımcı

    Annelik ve babalık toplumun baskısıyla üstlenilmeyecek kadar full time işler. Üstelik ülkemizde çalışan anne kavramının kadının üzerine iş hayatında da ekstra yükümlülük bıraktığı bir gerçek (çalışan baba diye bir ifadenin dilimize yerleşmemesinden de belli zira). Bir de kabul edelim ki çocuk evliliğin kurtarıcısı değil tersine en büyük sınavı. İsteyerek çocuk yaptığınızda dahi hayattaki en büyük özleminiz kendi kendinizle ara sıra baş başa kalmak olabilir 😉 önemli olan bundan suçluluk duymayacak kadar kendini sevmek diye düşünüyorum. Bir kadın mutluysa çocuğu mutlu olabilir, çocuğu olmayan kadın da pekala ruhsal bütünlüğünü yakalamış ve son derece mutlu olabilir.. yaşasın kendimiz! 🙂

    #629
    AvatarKumru Gençay
    Katılımcı

    4 yasında bir oglum var ve bence anne cocuk ilişkisi gercek anlamda aşkın tanımı, bu cok net. Oyle pembe kalpli baloncukkluda değil bayagı didişmeli falan:) Ama sunu da soylemeliyim ben hiçbir zaman cocuk istemedim , hatta cocuklu ortamlara girmemek için ozel caba gosterenlerdendim. Fakat cesaret edip yok yahu ben hayatım boyunca cocuk mocuk istemiyorum kararımda net olmadıgım için bıraktım gelirse gelsin olmazsa da olmasın diye, biraz reaktif oldum yani. Ne mutlu ki geldi, o ayrı. Anne ve kadın kimliği apayrı olmakla beraber su aşk tanımlamam var ya anne olduktan sonra kadınlığını sen bastırıp anne kimliğine burunuyorsun belki de. Ben de oyle oldu onune gecemedim. Her zaman için öncelik oğlumda bu sanki kodlarıma işlenmiş vaziyette. Onun dısında bence ebeveynlik dünyanın en uzun suredir pazarlaması yapılan kavramı cunku delilik gibi birsey. Çocuk cok guzel ama ebeveynlik aman Tanrım! Siz size bagımlı olacak bir canlıyı dunyaya getirip o bagımsızlıgını kazanınca da sanki bir uzvunuz sizden uzaktaymıs gibi 7/24 endişe ediyorsunuz yani normal insanın yapacagı sey değil bu. Ama yuzyıllardır yapılmış biz de çarka dahil olanlardanız. çok karısık, net olamadıgım değişik bir konu. Hele de bu ülkede cocuk dogurmus olmak gercekten survivor gibi birsey. Ama ustesinden geliniyor mu evet ben kimseyi karıstırmadım kendime, ama herkes farklı. Bir de dipnot yalnız cocuk bakma maceram 3 ay surebildi. Bebegim 3 aylıkken yandım Allah diye bakıcı bulduk. En net hatırladıgım onlar dısarda dolasırken ben balkonda oturup hem gelsin özledim diye dusunup hem de biraz daha gelmesin yorgunum kafamı dinliyorum ikilemimdi.
    Tek soyleyebilecegim eger benim gibi degil ama kesin olarak yok yahu ben cocuk istemiyorum diyen kadın iseniz kimseye laf dusmez ister dogurursun, ister dogurmazsın. Yetti artık kadın bedenine burnunu sokanlar…

    #665
    AvatarHandan Torun
    Katılımcı

    Uzun süre çocuk yapma konusundaki mahalle baskısına dayanan biri olarak sadece şunu söylemek isterim:
    .
    Anne olmasam çok şey kaçırırmışım.
    .
    Daha büyük bir sevgi yok❤️

    #700
    AvatarEsra Ozbay
    Katılımcı

    Uzun süre düşündüm çocuk sahibi olmak isteyip istemediğimi. Sonunda istediğime karar verdim. Yaklaşık 2.5 senedir çocuk sahibi olmaya çalışıyoruz ve henüz olmadı. Annelik fikri benim için hala güzel/umut dolu bir fikir olsa da, herkesin anneliğe “ulaşılması gereken bir mertebe” olarak bakması inanılmaz can sıkıcı. Ve bu yine özellikle kadınlar üzerinde kurulan bir baskı, yeterince baskı altında değilmişiz gibi.. Ben annelik adına kadınlığın bir kenara atıldığını düşünmeye başladım. Anne olma yolunda tıbbi yardım almanız gerekiyorsa etrafınızdakiler (doktorlar dahil) size kendinizi çok değersiz hissettirebiliyor, sanki eksik ya da defoluymuşsunuz gibi.
    Ben artık hiçbir kadına (yakından tanısam dahi) çocuk sahibi olmak isteyip istemediğini sormuyorum. Belki bu kulağa çok katı gelecek, ama kimin ne yaşadığını/hissettiğini bilemiyoruz ve bu konu bazi insanlar için günlük sohbet konusu olamayacak kadar acı.
    Tabi burda konuşulması harika oldu benim için de, “ne soruyosunuz kardeşim?” gibi anlaşılmasın 😄 1001 farklı tecrübenin olduğu, bence biraz da kısmet olan bir şey (tabi isteyenler için).

9 yazı görüntüleniyor - 1 ile 9 arası (toplam 9)
  • Bu konuyu yanıtlamak için giriş yapmış olmalısınız.