Evim

Amerikalı bir şair olan Nayryrirah Waheed’den şu dizeleri okurken,

‘’ ve bedenime dedim ki, yumuşakça.  ‘Seninle arkadaş olmak istiyorum.’ derin bir nefes aldı ve cevap verdi ‘bütün hayatım boyunca bunu bekledim.’’’ ilgimi, dikkatimi bütün hayatım boyunca esirgediğim kendi bedenimi düşündüm.

Ne kadar da yoksun,ne kadar da çaresiz. 

Ayaklarım mesela. Bütün ağırlığımı tüm gün taşıyan, oradan oraya götüren o minicik yüzeyleri görüp yaptığı işi takdir etmek, bir küçücük teşekkür sunmak yerine şeklini, numarasını düşünüp onu eleştirdiğim her an nasıl hissetti acaba?

Bacaklarım. Bütün gövdemi üzerinde taşıyan parçalarım. Ağrısalar da, sızlasalar da pes etmeden beni taşıdıkları için bir gün olsun aklıma gelmediklerinde nasıl hissettiler acaba? 

Kalçam. Ahh kalçalarım ve pelvik bölgem. Ayakta durmama, oturup kalkmama, yürümeme yardım eden muhteşem kemiklere ve kaslara ev sahipliği yapan ama ‘koca popolu’ ‘kadını gösteren kalçasıdır’ gibi betimlemelere layık görülürken nasıl hissettiler acaba?

Peki karnım. İçinde benim için yirmidört saat çalışan organlarımın olduğu canım karnım. En çok, en ağır eleştirelere maruz kalan, en ittiğim, en yüz çevirdiğim, en bi şekle sokmaya çalıştığım. Ahhh!  Her soğuk soğuk bakışımda, her çokladığımda, spor salonlarında saatlerce hunharca çekiştirdiğimde, envai çeşit yakıştırma yaptığımda nasıl hissetti acaba? Bir gün bile olsun olduğun gibi güzelsin be! Sen görüntünden çok daha ötesisin! demediğimde, ona sıcak bir gülümsemeyi bile çok gördüğümde nasıl hissetti?

Kollarım, 

Ellerim, dünyayı hissetmemi sağlayan, bana, etrafıma şefkatime aracılık eden, benim için sayısız şey yapan ellerim,

Göğüs kafesim, sadece memelerime ev sahipliği yapmak yerine, kalbimi, nefesimi kucaklayan yaşam merkezim,

Boynum,

Kafam,

Gözlerim ve kulaklarım, bana dünyadan mesajlar taşıyanlarım, fısıldayanlarım,

Dudaklarım, çenem, ağzım…

Bedenim, bu dünyadaki evim, doğduğum andan beri beni hiç bırakmadan misafir edenim,

Ne kadar yoksun.

Ne kadar çaresiz.

Belki sana ilk kez dikkatimi veriyorum ya da ilk kez bu kadar şefkatle yaklaşıyorum,

Her şeyden önce sana teşekkür etmek istiyorum,

Kırılsa dahi atmaya devam eden kalbim için,

Ben unutsam dahi nefes almayı unutmadığın için,

Seni nasıl seveceğimi bilmediğim zamanlarda dahi beni sevdiğin için,

Sınırlarını aştığım her zaman tekrar ve tekrar iyileştiğin için,

Bugün için,

Uyandığın için, 

Benimle olduğun için.

 Yazan: Büşra Kıray, Uzman Tıp Hekimi ve Öz Şefkat Eğitmeni

Fotoğraf: Tomas Malik - Pexels